۱. داستان خلقت: انجمادِ یک آغوش در پلاتین

در لحظاتِ آغازینِ شکل‌گیری این اثر، استودیوی احمد قلی‌زاده شاهدِ یک چالشِ فلسفی بود: «چگونه می‌توان صمیمیتِ لغزان و گرمِ یک آغوش را در کالبدِ سرد و سختِ فلز حبس کرد؟» ایده از آنجایی جوانه زد که هنرمند می‌خواست مرزهای سنتی میانِ «پیکره‌تراشی» و «نقاشی‌خط» را در هم بشکند. او به دنبالِ خلقِ تندیسی بود که نه از سنگ و گل، بلکه از جنسِ «نورِ منجمد» باشد. داستانِ این اثر، روایتِ لحظه‌ای است که دو عاشق در آتشِ اشتیاقِ مولانا به دمایِ ذوب می‌رسند و سپس در همان حال، در آغوشِ هم منجمد می‌شوند تا ابدیت را در یک فرمِ واحد تجربه کنند.

منبعِ الهامِ اصلی، غزلِ شورانگیزِ مولانا بود؛ جایی که می‌گوید: «جسم نبود و جان بدم، با تو بر آسمان بدم / هیچ نبود در میان، گفتِ من و شنودِ من». هنرمند با غرق شدن در این ابیات، به این نتیجه رسید که برای نمایشِ این حجم از یگانگی، باید جزییاتِ انسانیِ چهره را فدا کند. به همین دلیل، صورت‌ها در یکدیگر حل شده‌اند؛ چرا که در لحظه‌ی وصالِ حقیقی، دیگر چشمی برای دیدنِ تفاوت‌ها باقی نمی‌ماند و همه چیز به یک «حسِ واحد» تبدیل می‌شود. احمد قلی‌زاده در طولِ فرآیندِ طراحی، به جایِ استفاده از رنگ‌های گرمِ زمینی، آگاهانه به سراغ پلاتین و نقره رفت. او می‌خواست بگوید که این عشق، محصولِ یک کیمیاگریِ دشوار است؛ گویی مسِ وجودِ این دو عاشق در بوته‌ی بلای عشق گداخته شده و حالا به شکلِ گران‌بهاترین فلزِ جهان (پلاتین) درآمده است.

در لایه‌های پنهانیِ خلقِ کار، هنرمند به مفهوم «رشدِ ارگانیک» فکر می‌کرد. اگر به بخشِ پایینی تندیس دقت کنید، گویی این دو پیکره مانندِ ساقه‌های یک گیاهِ فلزی از دلِ زمین (پس‌زمینه خاکستری) روییده‌اند و در مسیرِ صعود به سمتِ بالا، در هم پیچیده‌اند. این پیچش، تصادفی نیست؛ این هندسه‌ی «مارپیچِ فیبوناچی» است که در تمامِ ارکانِ طبیعت، از کهکشان‌ها گرفته تا ساختار DNA وجود دارد. هنرمند با این کار، عشق را نه یک اتفاقِ ساده، بلکه یک قانونِ بنیادیِ کیهانی معرفی می‌کند. حسِ پشتِ ضرباتِ قلم نوری در این بخش، حسی از «رهاییِ مطلق»بود؛ رهایی از سنگینیِ کالبدِ خاکی و رسیدن به سبکیِ بازتاب‌های نقره‌ای.

اما نقطه‌ی عطفِ داستانِ خلقت، زمانی است که ورق‌های طلاییِ عشق بر این پیکره‌های سرد می‌نشینند. هنرمند احساس می‌کرد که پلاتینِ سرد، به تنهایی نمی‌تواند پیامِ مولانا را برساند. او نیاز به یک «قلبِ تپنده» داشت. پس کلمات را مانندِ رگ‌هایی از طلای ناب، بر بدنِ تندیس حک کرد. این کلمات، حروفِ صامت نیستند؛ آن‌ها کُدهایی هستند که به این فلزِ سرد، جان می‌بخشند. در لحظه‌ی نهاییِ خلق، وقتی نورپردازیِ دیجیتال بر انحناهای بدنِ تندیس نشست، هنرمند دریافت که توانسته است «سکوتِ میانِ دو عاشق» را مرئی کند.

این تندیس، نمادِ آن پناهگاهِ امنی است که تو همیشه در جستجوی آن هستی؛ جایی که دو روح چنان در هم ذوب می‌شوند که هیچ نیرویِ بیرونی نمی‌تواند میانِ آن‌ها فاصله بیندازد. این اثر، پنجره‌ای است به جهانی که در آن، ماده در برابر قدرتِ کلمه (عشق) سر فرود می‌آورد و انسان، به شکوهِ ابدیِ یک تندیسِ پلاتینی می‌رسد. این داستان، ستایشِ یگانگی است؛ ستایشِ لحظه‌ای که «من» و «تو» فرو می‌ریزد و تنها «ما» به رنگِ طلا و نقره باقی می‌ماند.

۲. تحلیل فرم و رنگ: درخششِ سرد، گرمایِ طلایی

در این اثر، با یک مهندسیِ بصری روبرو هستیم که بر پایه‌ی تضادِ متریال‌ها بنا شده است. احمد قلی‌زاده در این ترکیب‌بندی، فرم را فدای معنا نکرده، بلکه از فیزیکِ فلز برای بیانِ متافیزیکِ عشق استفاده کرده است. ساختار اصلی بر روی یک «تندیسِ پلاتینی» استوار است که در مرکزِ یک خلاءِ خاکستری قرار گرفته تا تمامِ سنگینیِ بصری را به دوش بکشد.

آناتومی پلاتین و سیالیت فلز: انتخاب رنگ پلاتین و نقره‌ای صیقلی برای بدن‌ها، انتخابی هوشمندانه برای نمایشِ مفهوم «یکرنگی» است. در تحلیل فرمی، این بدن‌های در هم تنیده، یک مارپیچِ عمودی (Vertical Spiral) را می‌سازند. این پیچش، چشم مخاطب را از پایینِ تابلو به سمت بالا، یعنی جایی که سرها در هم ادغام شده‌اند، هدایت می‌کند. سطحِ صیقلی و بازتابنده‌ی (Reflective) تندیس، باعث ایجاد رفلکس‌های نوری شدیدی شده که به اثر بُعدی سه‌بعدی و ملموس می‌بخشد. این براقیت، تداعی‌گرِ سطحی سرد است که پارادوکسِ عجیبی با مفهومِ گرمِ آغوش ایجاد می‌کند؛ گویی عشق چنان داغ بوده که فلز را ذوب کرده و سپس در یک ثباتِ ابدی، منجمد ساخته است.

کنتراستِ طلایِ ناب و خاکستریِ کدر: پالت رنگی اثر از سه لایه اصلی تشکیل شده است:

• پس‌زمینه (Pale Gray): یک خاکستریِ بسیار روشن و مات با بافت‌های محوِ اسلیمی که به عنوان «خلاء» عمل می‌کند. این رنگ خنثی اجازه می‌دهد تا درخششِ اصلیِ تندیس بدون هیچ مزاحمتی خودنمایی کند.

• بافتِ نقره‌ای (Silver Texture): که بدنه اصلی تندیس را می‌سازد و نمادِ صراحت و پاکی است.

• ورق طلای کلمات (Gold Leaf Typography): کلمه‌ی «عشق» و اشعارِ مولانا با رنگ طلایی براق و مشکیِ متضاد، بخش‌هایی از این بدنه را پوشانده‌اند. طلا در اینجا نقشِ «عنصرِ حیات‌بخش» را دارد. در جاهایی که طلا به کار رفته، گویی تندیس از درون روشن شده است. این تضادِ رنگی بین سردیِ نقره و گرمیِ طلا، تعادلی بصری ایجاد می‌کند که مانع از یکنواختیِ اثر می‌شود.

هندسه‌ی ترکیب‌بندی و وزن بصری: فرمِ دست‌ها که به دور یکدیگر پیچیده‌اند، خطوطِ منحنیِ نرمی (Curvilinear lines) ایجاد کرده‌اند که با خطوطِ شکسته و تیزِ خوشنویسیِ روی بدن‌ها در تقابل است. این تقابلِ «فرمِ بدن» و «فرمِ خط»، عمقِ لایه‌بندیِ اثر را افزایش داده است. از نظر توزیعِ وزن، سنگینیِ اصلی در مرکزِ تابلو متمرکز شده و هرچه به سمت حاشیه‌ها می‌رویم، بافت‌ها محوتر و رنگ‌ها روشن‌تر می‌شوند. این تکنیک باعث می‌شود که بیننده در اولین نگاه، مستقیماً به قلبِ این وصالِ فلزی پرتاب شود. خوشنویسی‌های مشکی در کنارِ طلا، مانندِ سایه‌هایی عمل می‌کنند که به کلمات، حجم و برجستگیِ بیشتری می‌دهند تا از سطحِ صافِ پلاتین متمایز شوند.

۳. تفسیر معنایی: رونقِ کار از یار است

در این لایه از اثر، تابلوی «تندیس نقره‌ای عشق» از یک پوسته بصری فراتر رفته و به یک «مانیفستِ عرفانی» تبدیل می‌شود. احمد قلی‌زاده در اینجا به دنبالِ پاسخ به این پرسشِ ازلی است که: «در لحظه‌ی وصال، چه بر سرِ هویتِ فردی می‌آید؟» تفسیرِ معناییِ این اثر مستقیماً با غزلِ شورانگیز مولانا گره خورده است، اما هنرمند این اشعار را نه به عنوانِ یک عنصر تزیینی، بلکه به عنوانِ «نقشه‌ی ژنتیکیِ» اثر به کار گرفته است.

۱. استحاله از «من» به «ما» در قلمروِ پلاتین: معنایِ محوری این اثر، مفهومِ «حلول» است. وقتی مولانا می‌گوید: «هیچ نبود در میان، گفتِ من و شنودِ من»، به لایه‌ای از آگاهی اشاره دارد که در آن مرز میانِ دهنده و گیرنده، عاشق و معشوق از بین می‌رود. در این تندیس، ما با دو کالبد روبرو هستیم که به لحاظ فیزیکی در هم گره خورده‌اند، اما به لحاظ معنایی در هم «ذوب» شده‌اند. انتخاب متریال نقره و پلاتین در اینجا معنایِ «یکرنگی» را تداعی می‌کند. در ادبیات عرفانی، نقره نمادِ صفا و آینه‌گی است؛ یعنی عاشق چنان صیقلی شده که جز تصویرِ معشوق چیزی در او باقی نمانده است. این تندیس نشان‌دهنده‌ی آن مرتبه‌ای است که در آن، جسم به حاشیه می‌رود و آنچه باقی می‌ماند، یک «اتصالِ صلبِ روحانی» است.

۲. کلمه به مثابه روحِ جاری: بزرگترین کشفِ معنایی این تابلو در جایی اتفاق می‌افتد که کلمه‌ی «عشق» با ورق طلا بر پیکره‌ها حک شده است. در اینجا کلمه دیگر یک ابزارِ ارتباطی نیست، بلکه خودِ «هستی» است. این‌که خوشنویسی‌ها بخشی از بدنِ تندیس شده‌اند، به این معناست که هویتِ این دو معشوق دیگر از جنسِ گوشت و پوستِ فناپذیر نیست، بلکه از جنسِ «کلامِ قدسی» است. آن‌ها به «رونقِ کار» رسیده‌اند؛ رونقی که مولانا آن را تنها در گروِ حضورِ یار می‌داند. طلا در این لایه، نمادِ بقا و جاودانگی است. هنرمند با نشاندنِ طلا بر بسترِ نقره، بر این نکته تأکید می‌کند که عشق، کیمیایی است که ماده‌ی خامِ وجود را به ارزشِ مطلق تبدیل می‌کند.

۳. سکوتِ چهره‌ها و فریادِ فرم: حذف جزییات چهره در این اثر، یک انتخابِ معناییِ رادیکال است. احمد قلی‌زاده با این کار می‌گوید که در ساحتِ عشقِ حقیقی، «صورت» حجاب است. وقتی شاعر می‌گوید: «با تو بر آسمان بدم»، یعنی مکان و زمان و ویژگی‌های ظاهری از اعتبار ساقط شده‌اند. این تندیس، نمادِ انسانی است که از قیدِ «نام و ننگ» رها شده و به یک «فرمِ کلیِ پیوستگی» رسیده است. آغوش در اینجا نه یک حرکت فیزیکی، بلکه یک «مقامِ عرفانی» است؛ مقامِ امنی که در آن عاشق و معشوق از گزندِ باد و بارانِ جهانِ کثرت در امان می‌مانند و در وحدتِ خاکستریِ پس‌زمینه، به درخششی یگانه دست می‌یابند.

۴. پیوندِ زمین و آسمان در بافتِ اسلیمی: پس‌زمینه‌ی خاکستری با نقوشِ محوِ اسلیمی، معنایِ «ریشه‌دار بودنِ این وصال» را تقویت می‌کند. این زوج از دلِ تاریخ و معماریِ ایرانی (دیوارهایی با طرح‌های قدیمی) سر برآورده‌اند، اما به واسطه‌ی عشق، از آن بافتِ دو‌بعدی و سنتی خارج شده و به یک حجمِ سه‌بعدی و مدرن تبدیل شده‌اند. این یعنی عشقِ موردِ نظرِ مولانا، موزه‌ای و متعلق به گذشته نیست؛ بلکه جریانی است که می‌تواند در هر عصری، هویتی تازه، هماهنگ و درخشنده خلق کند. در نهایت، این اثر تفسیری بصری از این بیت است که: «بهر تو بود بودِ من»؛ یعنی تمامِ هستیِ این تندیس، تمامِ بازتاب‌های نقره‌ای‌اش و تمامِ تلالوِ طلایی‌اش، تنها و تنها به اعتبارِ آن آغوش و آن پیوندِ متعالی شکل گرفته است.

۴. تکنیک اجرا: حکاکیِ نوری بر فلزِ خیال

در تابلوی «تندیس نقره‌ای عشق»، احمد قلی‌زاده از مرزهای مرسوم نقاشی دیجیتال عبور کرده و به قلمرو «مجسمه‌سازی مجازی» وارد شده است. تکنیک اجرای این اثر، فرآیندی پیچیده از لایه‌گذاری متریال‌های متضاد است که با هدف ایجاد خطای دید (Trompe-l'œil) و القای حسِ حجمِ واقعی بر روی سطحِ تختِ بوم طراحی شده است.

۱. پیکره‌تراشی دیجیتال (Digital Sculpting): برخلاف نقاشی‌های خط معمول که بر پایه فرم‌های دوبعدی هستند، این اثر با متد Mesh-Modelling آغاز شده است. هنرمند ابتدا آناتومی زوج را در فضایی سه‌بعدی خلق کرده تا بتواند دقیق‌ترین واکنشِ فلز پلاتین به نور را محاسبه کند. انحنای شانه‌ها، کشیدگی دست‌ها و پیچشِ بدن‌ها با دقتِ میکروسکوپی طراحی شده‌اند تا بافتِ Polished Chrome (کروم صیقلی) بتواند محیطِ پیرامون را به صورت انتزاعی بازتاب دهد. این تکنیک باعث می‌شود که بیننده با حرکت در مقابل تابلو، گویی تغییرِ زاویه‌ی تابش نور بر بدنه‌های نقره‌ای را حس کند.

۲. متریال‌سازی لایه‌محور (Layered Materiality): یکی از دشوارترین بخش‌های اجرای فنی این اثر، نشاندنِ ورق طلا بر روی سطحِ براقِ پلاتین است. در دنیای فیزیکی، این دو فلز بازتاب‌های متفاوتی دارند. قلی‌زاده با استفاده از لایه‌های Luminosity Masking، درخششِ طلاییِ کلمات را به گونه‌ای تنظیم کرده است که گویی این کلمات نه روی کار، بلکه از «درونِ» آلیاژِ تندیس به بیرون نشت کرده‌اند. خوشنویسی‌های مشکی نیز با تکنیک Embossing (برجسته‌سازی) اجرا شده‌اند تا حسی از حکاکیِ عمیق (Engraving) را القا کنند؛ گویی کلامِ مولانا با مته‌ای ظریف بر پیکره‌ی فلزی تراشیده شده است.

۳. پردازش بافت پس‌زمینه (Contextual Texturing): پس‌زمینه اثر، که یادآور دیوارهای گچی و قدیمی ایرانی است، با تکنیک Matte Painting اجرا شده است. هنرمند با استفاده از براش‌های دست‌ساز، بافتِ "کاغذ دیواریِ گلدارِ فرسوده" را در لایه‌های زیرین ایجاد کرده و سپس با یک لایه‌ی خاکستریِ بسیار روشن (Pale Gray) آن را پوشانده است. این کار باعث می‌شود بافت‌ها به صورتِ "روح‌وار" و محو در پس‌زمینه حضور داشته باشند و تضادِ شدیدی با صیقلی بودن و مدرنیته‌ی تندیسِ مرکزی ایجاد کنند. این تقابلِ بافتِ ماتِ دیوار و بافتِ براقِ فلز، عمقِ بصریِ تابلو را به حداکثر رسانده است.

۴. کیفیت چاپ و انتقال ماده: برای اینکه این ظرافت‌های فنی از دنیای دیجیتال به دنیای فیزیکی منتقل شوند، از چاپ Fine Art Gicléeاستفاده می‌شود. این چاپ با استفاده از ۱۲ رنگ پيگمنت معدنی بر روی کاغذهای کتان ۱۰۰٪ طبیعی انجام می‌گیرد که هیچ بازتابِ اضافه‌ای ندارند. این موضوع باعث می‌شود درخششِ طراحی‌شده در خودِ اثر (طلا و نقره) با نورِ محیط خانه تداخل پیدا نکند و تابلو دقیقاً مانند یک مجسمه‌ی واقعیِ نصب شده بر روی دیوار به نظر برسد. هر پیکسل در این اثر، با هدفِ بازتولیدِ درخششِ فلز در دنیای واقعی تنظیم شده است تا پنجره‌ای متفاوت از هنرِ پارسی را به نمایش بگذارد.

۵. راهنمای چیدمان اختصاصی: اشرافیتِ مدرن

تابلوی «تندیس نقره‌ای عشق» به دلیل بهره‌گیری از پالت رنگی پلاتینی و خاکستری روشن، یک اثر «خنثی اما باشکوه» است. این تابلو برخلاف آثار شلوغ، فضا را اشغال نمی‌کند، بلکه به آن «وسعت» و «نظم» می‌بخشد. برای اینکه این وصالِ فلزی در فضای خانه به بهترین شکل دیده شود، رعایت چند نکته‌ی دکوراتیو ضروری است:

۱. انتخاب دیوار و رنگ بستر: بهترین بستر برای این تابلو، دیوارهایی با تناژ سفید استخوانی، طوسی بسیار روشن و یا نسکافه‌ای سرد است. از آنجا که پس‌زمینه‌ی خودِ اثر دارای بافت گچی و اسلیمیِ محو است، نصب آن روی دیوارهایی با بافت میکروسمنت ظریف یا کاغذدیواری‌های ساده‌ی مخملی، هماهنگی بافت‌ار (Texture Harmony) بی‌نظیری ایجاد می‌کند. این تابلو نباید روی دیوارهایی با طرح‌های شلوغ یا رنگ‌های تند (مثل قرمز یا زرد) قرار گیرد، زیرا ظرافتِ بازتاب‌های نقره‌ای آن در شلوغی رنگ‌ها گم می‌شود.

۲. هماهنگی با مبلمان و استایل دکوراسیون: این اثر دقیقاً برای فضاهای Neoclassical (نئوکلاسیک) و Modern Luxury طراحی شده است:

• مبلمان: کاناپه‌هایی با پارچه‌های روشن (کتان یا مخملِ بژ و طوسی روشن) بهترین متمم برای این اثر هستند.

• اکسسوری‌های فلزی: اگر در فضای چیدمان شما از المان‌های استیل سیلور، آینه‌کاری یا ظروف نقره‌ای استفاده شده است، این تابلو پیوند بصری تمام این اجزا را برقرار می‌کند.

• تضاد با چوب: اگر از مبلمان چوبی استفاده می‌کنید، ترجیحاً چوب‌هایی با رنگ گردویی تیره یا مشکی مات را انتخاب کنید تا درخشش پلاتینی تندیس، کنتراستی لوکس و مدرن ایجاد کند.

۳. مهندسی نور (نکته حیاتی): از آنجا که تندیس با بافتِ صیقلی طراحی شده، نورپردازی نقشِ «جان‌بخش» را ایفا می‌کند. توصیه می‌شود از یک چراغ ریلی (Spotlight) با لنز متمرکز استفاده کنید. نور نباید به صورت تخت به کلِ تابلو بتابد؛ بلکه باید با زاویه‌ای حدود ۴۵ درجه روی فیگورها تنظیم شود تا سایه‌روشن‌های (Shadows) طراحی شده روی بدنِ پلاتینی، عمقِ سه‌بعدی خود را نشان دهند. استفاده از نور Natural White (ترکیب آفتابی و مهتابی) باعث می‌شود هم سرمای نقره و هم گرمای ورق‌های طلا به درستی دیده شوند.

۴. محل نصب: بهترین فضا برای این تابلو، دیوار اصلی سالن پذیرایی (Feature Wall) یا دیوارِ روبروی ورودی است تا حسِ خوش‌آمدگوییِ عاطفی و وقارِ هنری را در همان لحظه‌ی ورود منتقل کند. همچنین به دلیل تمِ عاشقانه و صمیمی، نصب آن در اتاق خواب مستر(بالای تخت‌خواب) فضایی آرامش‌بخش و در عین حال بسیار شیک ایجاد می‌کند. این اثر، پنجره‌ای است که مدرنیته را به اصالتِ مولانا پیوند می‌زند و خانه‌ی شما را به یک گالری شخصی تبدیل می‌کند.

۶. تأثیر روان‌شناختی: امنیت در آغوشِ هنر

حضور تابلوی «تندیس نقره‌ای عشق» در محیط زندگی، فراتر از یک لذت بصری، به عنوان یک «تنظیم‌کننده‌ی هیجانی» عمل می‌کند. روان‌شناسی فرم در این اثر، بر پایه‌ی خطوط منحنی و در هم تنیده بنا شده است که در ضمیر ناخودآگاه انسان، نمادِ امنیت، صمیمیت و وحدت است. تماشای دو پیکره که در یک کالبد صلب و درخشان ذوب شده‌اند، حسِ ثبات (Stability) را به بیننده منتقل می‌کند؛ پیامی که می‌گوید در دنیای لرزان و متغیر بیرون، لنگرگاهی از جنسِ پیوند و تعهد وجود دارد.

رنگ پلاتینی و خاکستری روشنِ کار، خاصیتِ «سکوتِ بصری» دارد. این پالت رنگی باعث کاهشِ سطحِ برانگیختگیِ عصبی (Arousal) شده و به ذهن اجازه می‌دهد تا در میانه‌ی مشغله‌های روزمره، لحظه‌ای به آرامش دست یابد. از سوی دیگر، درخششِ ناگهانیِ ورق‌های طلا و کلماتِ «عشق»، مانع از فرو رفتنِ فضا در سردیِ مطلق می‌شود. این تضاد، امید را در دلِ منطق بیدار می‌کند. برای ساکنان خانه، این تابلو یادآورِ این حقیقت است که رشدِ واقعی (مانند فیگورهایی که از زمین روییده‌اند) تنها در سایه‌ی هماهنگی و پذیرشِ دیگری میسر است. این اثر، فضایی از «وقارِ عاطفی» را در خانه حکم‌فرما می‌کند که همزمان هم مدرن است و هم عمیقاً ریشه در آرامشِ سنت دارد.

۷. شناسنامه‌ی اثر: امضای اصالت و هویت

این بخش، سندِ هویت و ارزشِ هنریِ قطعه‌ای است که به مجموعه‌ی شما اضافه شده است. گالری چارگوش با بیش از یک دهه فعالیت، این شناسنامه را به عنوان تضمینِ اصالتِ سبکِ «تلفیقی اختصاصی» خود ارائه می‌دهد.

• نام اثر: تندیس نقره‌ای عشق (مجموعه: از نور به زیبایی)

• طراح و خالق: احمد قلی‌زاده

• بنیاد هنری: گالری چارگوش (Che Gallery)

• مرجع ادبی: غزل مولانا جلال‌الدین رومی (قرن هفتم هجری)

• سبک هنری: نئوکلاسیکِ دیجیتال / مجسمه‌سازی نوری (Conceptual Digital Art)

• متریال بصری: پلاتینِ صیقلی، ورق طلای ۲۴ عیار دیجیتال، بافتِ دیواره‌های قدیمی ایرانی.

• تکنیک چاپ: چاپ نفیس جی‌کلی (Giclée) روی کاغذ کتان بدون اسید یا بومِ موزه‌ای با رنگ‌دانه‌های معدنیِ پایدار (تضمین ماندگاری ۱۰۰ ساله).

• ابعاد پیشنهادی: متناسب با فضای دیوار (قاب‌بندی ساده‌ی فلزی یا چوبیِ مدرن توصیه می‌شود).

• ویژگی انحصاری: طراحی لایه‌محور با قابلیتِ واکنشِ بصری به تغییراتِ نورِ محیطی.

این اثر، تلاشی است برای ارتقای زبانِ بیانِ هنرِ ایران‌زمین؛ پنجره‌ای که در آن عشق و فضای لایتناهی، در کالبدی از فلز و نور به هم پیوند خورده‌اند تا شکوهِ پارسی را در خانه‌های مدرنِ امروز بازتولید کنند.