ایده‌ی خلق این اثر از تامل در مفهوم «ازلیت» و لحظه‌ی انفجار بزرگِ عشق در جهان‌بینی حافظ شکل گرفت.

احمد قلی‌زاده در طراحی این تابلو، به دنبال بازآفرینیِ فضایی بود که گویی کلماتِ حافظ از دلِ یک کتیبه‌ی سنگیِ باستانی بیرون جهیده‌اند. او می‌خواست حسی از «زمانِ صفر» را ایجاد کند؛ لحظه‌ای که هنوز خورشیدی نبود، اما پرتوِ حسنِ الهی در حال تجلی بود. پس‌زمینه‌ی خاکستری و بافت‌دار تابلو، نمادی از غبارِ هستی و ماده‌ی خامِ کائنات است که در انتظارِ ضربه‌یِ عشق به سر می‌برد.

هنرمند ساعت‌ها بر روی ایجاد «تکه‌های شکسته» و کلمات ناقص کار کرد تا نشان دهد که فهمِ ما از حقیقتِ ازل، همواره ناقص و تکه‌تکه است. این اثر در خلوتی عرفانی و با الهام از غزل‌های اساطیری ایران خلق شد تا نه تنها یک نقاشی، بلکه پنجره‌ای به سوی بی‌انتهای زیبایی باشد. هر لایه‌ی این طراحی دیجیتال، مانند یک لایه‌ی باستان‌شناسی، داستانی از هزاران سال فرهنگ و هنر پارسی را در خود نهفته دارد.

در این ترکیب‌بندی، خط نستعلیق به عنوان ستون فقراتِ زیبایی‌شناختی عمل می‌کند. استفاده از این خط، آگاهانه و برای بخشیدنِ هویت و اصالتِ مطلق به کار بوده است. انحناها و کشیدگی‌های نستعلیق در اینجا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که حسی از پیچیدگی و ظرافتِ بی‌پایانِ جهان هستی را القا کنند.

پالت رنگی بر پایه‌ی خاکستری‌های خنثی، سفیدِ یخی و بافت‌هایِ سنگی استوار است. این انتخاب رنگی، تمرکز بیننده را از زرق‌وبرق‌های کاذب دور کرده و مستقیماً به «جوهرِ معنا» هدایت می‌کند. زمینه بافت‌دار، حسِ کهنگی و ماندگاری را القا می‌کند که در تضاد با کلماتِ روان و سیال، پارادوکسی میان «ثباتِ ازلی» و «جریانِ عشق» ایجاد کرده است. تکه‌های شکسته در فرم، به اثر عمق بخشیده و آن را از یک تابلوی تخت به یک «شیء هنریِ سه بعدی» در ذهن مخاطب تبدیل می‌کنند.

در ازل پرتوِ حُسنت ز تجلی دَم زد
عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

این تابلو تجلیِ بصریِ فلسفه‌ی خلقت در نگاه حافظ است. بیتِ نقش‌بسته بر بوم، به لحظه‌ای اشاره دارد که خداوند از پسِ حجابِ غیب بیرون آمد و عشق را به عنوانِ یگانه واسطه‌یِ میان خود و مخلوق آفرید. کلماتِ ناقص و ناقص‌مانده در تابلو، استعاره‌ای از «عجزِ عقل» در برابر «شکوهِ تجلی» است. حافظ در آینه نقاشیخط چارگوش در این اثر به ما می‌گوید که هنر، تنها راهِ ثبتِ لرزش‌های روح در برابر این آتشِ ازلی است.

این اثر با بهره‌گیری از تکنیک‌های میکس‌مدیا دیجیتال خلق شده است. استفاده از اسکن‌های باکیفیت از بافت‌های طبیعیِ سنگ و دیوار، حسی از واقعیتِ ملموس را به مخاطب منتقل می‌کند. چاپِ نفیس این کار در گالری چارگوش با استفاده از سیستم‌های چاپِ ۸ رنگ انجام شده تا طیف‌هایِ ظریفِ خاکستری و نقره‌ای بدون هیچ‌گونه نویزی به نمایش درآیند. لایه‌هایِ متعددِ متنی با شفافیت‌هایِ متفاوت روی هم قرار گرفته‌اند تا عمقِ بصریِ اثر تقویت شود.

این تابلو به دلیل تمِ خنثی و خاکستری‌اش، هماهنگیِ بی‌نظیری با فضاهای صنعتی (Industrial)، مدرن و مینیمال دارد. نصب این اثر بر روی دیوارهایی با متریالِ بتنِ اکسپوز یا کاغذ دیواری‌های ساده‌یِ سفید، جلوه‌یِ آن را صدچندان می‌کند. این تابلو در کنار مبلمان‌هایی با پارچه‌هایِ کتان، رنگ‌هایِ خنثی و اکسسوری‌هایِ فلزی (نقره‌ای یا استیل) می‌درخشد و اتمسفری از آرامشِ فیلسوفانه را به خانه یا دفتر کار شما می‌بخشد.

رنگ خاکستری نمادِ بی‌طرفی، آرامش و عقلانیت است. تماشای این تابلو به ذهن اجازه می‌دهد تا از هیاهویِ رنگ‌هایِ آزاردهنده‌یِ بیرونی جدا شده و به نوعی «خلاءِ سازنده» دست یابد. تکه‌هایِ شکسته در تابلو به ما یادآوری می‌کنند که پذیرشِ نقص‌ها، بخشی از کمالِ انسانی است. این اثر یک «لنگرگاهِ بصری» برای مدیتیشن و بازگشت به خویشتنِ خویش است.