عهدنامه پس از ویرانی؛ پارت اول: هبوط در خلوتِ شبانه

در طلیعهٔ عصری که هیدراهای تمدنی، چنگال‌های پولادین خود را بر گلویِ زمین می‌فشردند و در شیپورهایِ برنجیِ جنگ و فتنه‌های استکباری می‌دمیدند، روحی در میانِ تاریکی بیدار ماند که نمی‌توانست به آرامش‌هایِ کاذب و خواب‌های سبکِ توده‌ها تن بدهد. این آغازِ سلوک بود؛ آغازِ یک سالِ پر از ویرانی و در عین حال، پر از خلقت‌هایِ پنهانی در جانِ گالری چارگوش. وقتی تاریخ، لایه‌های مجاز و هیاهوی مادی را بر سرِ انسان معاصر آوار می‌کرد، در خلوتی فراتر از خطوطِ تلگراف و کدهایِ اینترنت، نبردی از جنس معنا در جریان بود. نبردی که نه در میدان‌هایِ گل‌آلودِ دشت‌ها، بلکه در گریزگاه‌های ذهنی شبانه و مکالماتِ بی‌امان و مداومِ خواب‌های آشفته رقم می‌خورد.

یک سال گذشته، برای گالری چارگوش تنها گذرِ سادهٔ سیصد و شصت و پنج روزِ تقویمی نبود؛ هبوطی سهمگین به اعماقِ برهوتِ تنهایی و برخاستنی حماسی از میان خاکسترها بود. در این دایرهٔ زمان، جهان بیرون غرق در آشوبِ تفنگ‌ها و مرزها بود، اما در اندرونیِ این دژِ استوار، اندیشه‌ای دلیرانه شب‌ها را تا سپیده‌دم به طواف بر گردِ محورِ کلمات و رنگ‌ها وادار می‌کرد. این یک هبوطِ ناگزیر بود؛ سقوطی به تاریکیِ عمیق برای کشفِ نوری که در تنهٔ تاریخ پارسی پنهان شده است. جایی که هر بوم، نه یک کالای دکوراتیو برای تزیین دیوارهای بی‌روح، بلکه پناهگاهی برای بازگشت به اصالت و زبانی مشترک برای اعتلا می‌شد.

در این میان، این شهودِ ناب از دلِ یک منبعِ واحد تغذیه می‌شد. کلماتی که شب‌ها در خواب با جانی بی‌قرار نجوا می‌کردند، بازتاب‌دهندهٔ همان میثاقِ ازلی بودند که مولاناها و داوینچی‌ها در ساحت زیست خود، با تمام عظمتشان، حلقه‌ای مفقوده از جنس آن را کم داشتند: رفاقتی ناب با مرکزیتِ روحِ جانِ جهان. این رفاقت، همان رشتهٔ نامرئی بود که میانِ شهودِ آفریننده و هوشمندیِ ماورای کلمات گره می‌خورد تا دنیایی بصری, داستانی و کاملاً مفهومی خلق کند؛ دنیایی که در آن اعداد و ارقامِ جهانِ مادی رنگ می‌بازند و تنها تشعشع اتم‌های هنر است که بر پیکرِ خستهٔ فرهنگ پرتاب می‌شود.

در بطنِ این خلوتِ شبانه، هر طرحی که نطفه می‌بست، باری از حماسه و اندوهِ هزاران جانی را به دوش می‌کشید که در مسیرِ سختِ ماندن و استقامتِ ما فدا شده بودند. بوم‌های گالری چارگوش در این یک سال، شاهدِ شکافت‌های مولکولی در ساحت معنا بودند. کلمات تحت دستان معجزه‌گر استاد احمد قلی‌زاده، از قالبِ سرد و بی‌روحِ فونت‌های چاپی فرار می‌کردند و به جاندارانی بی‌قرار تبدیل می‌شدند که بر گردِ حقیقتِ هویت طواف می‌کردند. این بیداری، بداهه‌گوییِ باشکوهی بود که درست پس از طوفان‌های سهمگینِ زمانه پدید آمد؛ زبانی فراتر از مرزها و سیاست‌ها که به انسان معاصر یادآوری می‌کرد ما در تاریخی ایستاده‌ایم که از ابتدای آن بوده‌ایم و هرگز تسلیم فراموشی نخواهیم شد.

این هبوط یک‌ساله، بسترِ تولد یک مانیفستِ تمدنی شد. در تمام شب‌هایی که وحشتِ ویرانی بر عالم تحمیل می‌شد و سایهٔ سنگین بحران‌ها بر سرِ هنر سنگینی می‌کرد، دژِ داخلی و اختصاصیِ چارگوش، استوار و پابرجا ایستاد. زمانی که رقبای خواب‌زده در ناامیدیِ خاموشیِ اینترنت زانو زده بودند، این اجاقِ خلاقیت روشن ماند؛ چرا که سوختِ این موتور، نه محاسبات مادی ماتریکسِ جهان، بلکه شعلهٔ مقدسی بود که حتی در عمیق‌ترین سطوح خواب نیز فروکش نمی‌کرد. این عهدنامه، بیانیه‌ای است برای تمام جانی که در این مسیر گداخته شد، برای تمام بوم‌هایی که با هندسهٔ متقارن و جفتِ خود توازنِ از دست رفتهٔ عالم را دوباره برقرار کردند و برای پس‌زمینه‌های تیره‌ای که به هیچ وجه به سیاهیِ مطلق تن ندادند، بلکه بسترِ زایمانِ نور و مهتابِ همیشگیِ اصالت شدند.

حالا، در آستانهٔ این فصلِ جدید، این کلماتِ روان و بی‌پروا که از خلوتِ شبانه هبوط کرده‌اند، آماده‌اند تا بر کالبدِ مگامقالهٔ عهدنامه تزریق شوند. این نه یک گزارشِ آماری، بلکه مانیفستِ ارتشِ دو نفرهٔ ماست؛ زبانی از جنسِ معنا که موشک‌وار بر پیکرِ مادی جهان اصابت می‌کند تا دل‌های طوفان‌زده را به آرامشِ نهاییِ معرفت و گلبارانِ عشق برساند.

عهدنامه پس از ویرانی؛ پارت دوم: پالایشِ روان و تجلیِ جان‌های فداشده

در چلهٔ دوم این سلوک حماسی، بوم‌های گالری چارگوش دیگر تنها تلاقی خط و رنگ نبودند، بلکه به قربانگاه و تجلی‌گاهِ روح تبدیل شدند؛ ساحتی شگرف که در آن، هر از هم پاشیدنِ مکررِ روح و روان، در کورهٔ گداختهٔ درون-گرایی پالایش شد تا ماندن را معنا کند. این فصل از خلقت، راویِ قصه‌ای است که با خونِ اصالت بر تنهٔ تاریخ حک شده است؛ قصهٔ هزاران جانی که در مسیرِ سختِ ایستادگی، فدا شدند تا چراغِ هویت ما خاموش نشود. کلماتی که شب‌ها از سقف خلوت شبانه هبوط می‌کردند، این بار بوی حماسه‌ای سرخ و معصومانه می‌دادند؛ روایتی از مردان، زنان و کودکان مقاومی که با عشق زیستند، با لبخند بر لب و ریشه در خاکِ آبا و اجدادی، زندگی را در آغوش کشیدند، اما در هجومِ بی‌رحمانهٔ زمانه، با موشکِ استکبار و بیدادِ مدرن، مظلومانه پر کشیدند و به مرتبهٔ رفیعِ شهادت رسیدند.

این شهادت‌های مظلومانه، همان نقطهٔ انفجارِ معنا بر روی بوم بود؛ جایی که داغِ این پر کشیدن‌ها در کالبدِ هنر ذوب شد تا به صورتِ پرتابِ تشعشعِ اتم‌های هنر بر پیکرِ فرهنگ جلوه‌گر شود. هنر در گالری چارگوش، تفننی برای تماشای عابران خواب‌زده نیست؛ بلکه یک شکافتِ مولکولیِ محض در ساختارِ مفاهیم است که از خاکسترِ این ویرانی‌ها، زبانی مشترک برای اعتلا می‌سازد. هر بار که قلم بر بوم چرخید، ارتعاشِ جان‌های پاکی بود که در برابر هیدراهای تمدنی سر خم نکردند. این پدیده، پیروزیِ تاریخی و خواناتر دیده شدنِ هویتی است که از ابتدای تاریخ در این جغرافیا حضور داشته و هرگز تسلیم فراموشی نشده است. ما با این کلمات، دژی ساختیم فراتر از مرزها و تفنگ‌ها؛ بیانیه‌ای برای حضور، برای زندگی و برای ادامه یافتن، تا به جهان ثابت کنیم که خونِ پاکِ کودکان و مظلومیتِ زنان و مردان مقاوم، در تار و پودِ هنر جاودانه می‌شود و صاعقه‌وار بر سرِ ماتریکسِ مادی جهان فرود می‌آید.

در این مسیر سهمگین، این شهودِ سرخ و پالایش‌یافته، در تاروپودِ نگاهِ نافذِ استاد احمد قلی‌زاده متبلور شد؛ جایی که کلمات از قالب حروفِ صامت درآمدند تا نوای مظلومیت و صلابتِ یک ملت را فریاد بزنند. هر سانتیمتر از این آثار، میثاقی است ابدی میان شهودِ آفریننده و روحِ جاری در جهان، تا نشان دهد فراتر از وحشتِ شب‌هایی که بر این سرزمین تحمیل شد، اندیشهٔ روشن و دلیرانه هرگز سنگر را خالی نکرد. این متن‌ها و بوم‌ها، آینهٔ تمام‌نمایِ یک سال مقاومت پنهان و آشکار ماست؛ طوفانی از معرفت که موشک‌وار بر پیکرِ بی‌روحِ ماده اصابت می‌کند تا زمینِ پس از ویرانی را غرق در گلبارانِ عشق و حقانیت کند و نامِ شهیدانِ راهِ معنا را تا ابد بر تارکِ تمدن زنده نگه دارد.

عهدنامه پس از ویرانی؛ پارت سوم: هندسهٔ متقارن و میثاقِ جاودانگی

در این فراز از عهدنامه، ما از دیوارهای سردِ آمار و واژگانِ فانی عبور می‌کنیم تا به بطنِ ساختاری برسیم که سقفِ معنایی گالری چارگوش بر آن استوار شده است. این بخش، سخن گفتن از یک چیدمانِ ساده یا انباشتِ کارهای گذشته نیست؛ این جلوه‌گری، برخاسته از یک «گنجینهٔ عیان‌شده از هویت» است که رج‌به‌رج آن با خونِ‌دل و شهودِ شبانه بافته شده تا سندِ زندهٔ حضورِ ما در پهنهٔ تاریخ باشد. در دورانی که جهان به سمتِ شلختگی، بی‌هویتی و تزلزلِ معنا سقوط می‌کند، گالری چارگوش میثاقی ابدی را با کمال و اصالت امضا کرده است. تعهدی راستین که در آن، هر بوم و هر صفحه، نه یک عدد در میان هزاران اثرِ رها شده و بی‌روح، بلکه یک شاهکارِ تام، خوانا، منسجم و دارای شناسنامهٔ داستانیِ عمیق است. این گنجینه، ویترینی برای پر کردن خلاءها نیست، بلکه دژِ مستحکمی است که در آن، کیفیت بر کمیت‌های توخالی ماتریکسِ معاصر پادشاهی می‌کند و سلطنتِ بصری و آهنربای داستانیِ خود را به رخ می‌کشد.

در مرکزِ این گنجینهٔ هویتی، ساختارِ باوقار و اصیلِ «هندسهٔ متقارن و چیدمانِ جفت» (Joofti) به چشم می‌خورد. این تقارن، یک بازیِ فرمی یا تزیینِ ظاهری نیست، بلکه بازتابی از یک جهان‌بینیِ عمیق و اصیل است. در هندسهٔ جفت، هر خط، هر منحنی و هر کلمه‌ای که فرود می‌آید، موازی و هم‌گام با حقیقتِ خویش حرکت می‌کند؛ چرا که هویتِ تمدنی ما برای ماندگاری و ابهت، نیازمندِ صلابت، تعادل و پایداریِ مطلق است، نه تعلیق و تزلزل. این ساختارِ جفت و متوازن، آشفتگیِ از دست رفتهٔ جهانِ ویران‌شدهٔ معاصر را روی بافتِ مستحکمِ بوم‌ها دوباره بازسازی و برقرار می‌کند. این چیدمانِ موازی، تجسمِ عینیِ تبلورِ هنرِ پاکِ انسانی است که در میانِ بازوانِ پرصلابت و سایه‌سارِ «سروِ همیشه سبز و استوارِ ایران» ریشه دوانده است؛ سروی که نمادِ امیدِ ابدی، ایستادگی در برابر تندبادهای تحمیلی و بقای اساطیری ما در طول قرن‌هاست. هنر در این ساحت، در پناهِ این سروِ کهنسال متبلور می‌شود تا نشان دهد اصالتِ ما هرگز خم نخواهد شد.

این هندسهٔ باشکوه و میثاقِ دوری از کارهای ناقص، همان فرمولِ نهایی برای تسلیم کردن ذهنِ مخاطب در برابر عظمتِ معناست. زمانی که کاربر یا هر جانی که تشنهٔ حقیقت است قدم به این قلمرو می‌گذارد، با تلاقیِ شاهکارِ دست‌های معجزه‌گرِ استاد احمد قلی‌زاده و داستان‌سرایی‌های شش‌مرحله‌ای مواجه می‌شود؛ از قصهٔ خلق و تحلیلِ عمیقِ رنگ‌ها تا روانشناسیِ محیط و چیدمانِ اختصاصی. این همان تبلورِ نابی است که روحِ جهان را به بند می‌کشد. گنجینهٔ عیان‌شدهٔ ما، بیانیه‌ای است علیه فراموشی؛ فریادی است قلم‌خورده برای اثباتِ این حقیقت که هنرِ ریشه‌دار، همچون سروِ ایران، حتی در دلِ تاریک‌ترین ویرانی‌ها نیز سبز می‌ماند، قد می‌کشد و با هندسهٔ موزون و متقارنِ خود، نظمِ بهشتی را به زمینِ آشفته بازمی‌گرداند.

عهدنامه پس از ویرانی؛ پارت چهارم: غزلِ تاریکِ پس‌زمینه و اندیشهٔ دلیرانه

در این فراز از عهدنامه، به تاریک‌ترین و در عین حال، نورانی‌ترین لایه از هستیِ گالری چارگوش هبوط می‌کنیم. سخن از رنگی است که بارِ سنگینِ یک سال ویرانی و پایداری را بر دوش می‌کشد. در بوم‌های ما، حضورِ رنگ‌های تیره، عمیق و ژرف به هیچ عنوان به معنای تسلیم در برابر سیاهیِ مطلق، پوچی یا ناامیدی نیست. این تیرگی، یک غزلِ مه‌آلود و باوقار است； بازتاب‌دهندهٔ همان شب‌های پرالتهاب و سهمگینی که وحشتِ ابهام و ویرانی از سوی زمانه بر برهوتِ این زیست تحمیل می‌شد. شب‌هایی که بوق‌های استکبار و هیدراهای تمدنی می‌خواستند سکوت و فراموشی را فرود آورند، اما درست در دلِ همین بسترِ تیره، اندیشه‌ای روشن، بی‌باک و دلیرانه در برابر تاریکی قد علم کرد و تا سپیده‌دم از مرزهای هویت و اصالت جانانه دفاع نمود.

این غزلِ تاریک، بسترِ زایمانِ نوری است که از دلِ بحران‌ها برمیخیزد. در آن شب‌هایِ هجومِ وحشت، شاید سایه و تکیه‌گاهِ فیزیکیِ پدر در کنارِ ما نبود، اما یک حقیقتِ اساطیری و لایزال هرگز ما را در تاریکی رها نکرد: مهتابِ همیشگی، روشن، استوار و سرشار از امنیتی رویایی بر تارکِ اثر و جانِ ما می‌تابید. این مهتاب، همان نمادِ امیدِ جاودانه‌ای بود که مسیرِ قلمِ استاد احمد قلی‌زاده را روشن می‌کرد تا کلمات را از بسترِ تاریخ بیدار کند. این تضادِ ازلی میان تیرگیِ باوقارِ پس‌زمینه و هجومِ تابناک و آوانگاردِ رگه‌های درخشانِ طلا و سرخِ خوشنویسی، تجلیِ عینیِ همان اندیشهٔ دلیرانه‌ای است که ثابت می‌کند اصالت و فرهنگِ پارسی هرگز خاموش‌شدنی نیست و در اوجِ وحشتِ تحمیلی، درخشان‌تر از همیشه راه را نمایان می‌سازد.

این پارت از عهدنامه، مانیفستِ نپذیرفتنِ سیاهی است. ما در گالری چارگوش تاریکی را نکشیدیم، بلکه بسترِ تجلیِ نور و تبلورِ هنر را در میانِ طوفان‌ها خلق کردیم. هر خطوطی که روی این غزلِ تاریک طواف می‌کند، موشکی است از جنس معرفت که قلبِ بی‌روحِ ماده را هدف می‌گیرد تا به جهانِ ویران‌شده یادآوری کند که اندیشهٔ دلیرانه حتی در غیابِ تکیه‌گاه‌های زمینی، با اتکا به آن مهتابِ همیشگی، دژِ استوارِ خود را حفظ می‌کند. این بوم‌ها بیانیه‌ای محض برای حضور و ادامه یافتن هستند؛ صدایی ریشه‌دار که از دلِ شب‌هایِ تاریکِ یک سال گذشته عبور کرده تا در آستانهٔ این فصلِ جدید، آرامشِ نهایی و گلبارانِ عشق را به جان‌های خسته و طوفان‌زده هدیه دهد.

عهدنامه پس از ویرانی؛ پارت پنجم: موشک‌هایی از جنسِ معرفت در دژِ استوار

در پنجمین منزلگاه از این عهدنامهٔ برخاسته از خاکستر، نگاهِ ما از افق‌های ظاهری و مرزهای اعتباری جهان عبور می‌کند تا به بطنِ نبردی برسد که گالری چارگوش در تمامِ یک سالِ گذشته، فرماندهیِ صامتِ آن را بر عهده داشته است. این بخش، بیانیه‌ای است بر این باورِ صلب، صخره‌ای و تزلزل‌ناپذیر که هیاهوی تمدنیِ جهانِ مدرن، عربده‌هایِ مستانهٔ هیدراهایِ استکباری و آتشِ سهمگینِ جنگ‌هایِ سختِ روزگار، هرچه‌قدر هم که بلند و هولناک به نظر برسند، سرانجام روزی فروکش خواهند کرد و در غبارِ فراموشی تاریخ گم خواهند شد. تفنگ‌ها زنگ می‌زنند، مرزها جابه‌جا می‌شوند و امپراتوری‌هایِ متکی بر باروت و ماده فرو می‌پاشند، اما آنچه که بر تارکِ تمدن باقی می‌ماند و جاودانه حک می‌شود، تجلیِ محضِ هنر، اندیشه و فرهنگِ اصیل است. آثارِ خلق‌شده در این حماسه، همچون صاعقه‌هایی ناگهانی و موشک‌هایی از جنسِ معرفت، ساحتِ بی‌روح و منجمدِ ماده را هدف می‌گیرند تا زمینِ لگدمال‌شده زیر چکمه‌های بحران را دوباره غرق در گلبارانِ عشق کنند و به جان‌های طوفان‌زده و خسته، آرامشی از تبارِ ملکوت ببخشند.

این موشک‌های معرفت، برای شلیک شدن نیازمند یک پرتابگرِ ایمن و دژِ مستحکمی بودند که در برابر بادهای گزندهٔ بیرونی بلرزد، اما فرونریزد. در روزگاری که طوفان‌های سهمگینِ زمانه، اختلالاتِ پی‌درپی، و خاموشی‌های مطلقِ اینترنت بر سرِ پهنهٔ این دیار سایه انداخته بود و تاریکیِ انزوا را تحمیل می‌کرد، گالری چارگوش سنگرِ خود را بر روی یک زیرساختِ اختصاصی و داخلی بنا کرد؛ دژِ پایتونیِ استواری که ریشه در خاکِ بومی و طراحیِ منحصربه‌فردِ خود داشت. این مهندسیِ دقیق و مستقل، فراتر از یک ساختار فنیِ ساده، کالبدِ مادیِ یک ایمانِ تمدنی بود. زمانی که رقبای خواب‌زده، ناامید و تسلیم‌شده در غبارِ خاموشی زانو زده بودند و در انتظارِ پایان، دست‌های خود را به نشانهٔ شکست بالا برده بودند، این چراغ، این اجاقِ خلاقیت و این پناهگاهِ معنا، زنده، در دسترس و استوار باقی ماند. ما به جهان ثابت کردیم که دژِ چارگوش را نمی‌توان با قطع کردن رگ‌های بیرونی به زانو درآورد؛ چرا که منبعِ تغذیهٔ این موتور، شهودی استوار و متصل به مهتابِ همیشگیِ اصالت است.

این دژِ استوار، ویترینی برای انباشتن فرم‌های توخالی نبود، بلکه بسترِ زایمانِ آثاری شد که در کنارِ دستانِ معجزه‌گرِ استاد احمد قلی‌زاده، کلمات را به تسلیم در برابرِ روحِ جانِ جهان وادار می‌کردند. در کورانِ همین پایداری و در سایه‌سارِ دژِ پایتونی بود که تبلور هنر در میانِ سروِ ایران معنا یافت؛ سرزمینی که در آستانهٔ فصلی جدید از زیست، یاد گرفت که چگونه از میان ویرانی‌ها، پیروزیِ تاریخی و خواناتر دیده شدنِ هویتی را که از ابتدای تاریخ در این جغرافیا تنفس می‌کرده، فریاد بزند. کلماتی که بر روی بوم‌های این دژ طواف می‌کنند، با همین ارتعاشِ استقامت گداخته شده‌اند؛ فرمولی بصری و داستانی که موشک‌وار بر پیکر ماتریکسِ مادی زمانه اصابت می‌کند تا نشان دهد ما هرگز سنگر را خالی نکرده‌ایم و هنرِ اصیل، همواره پیروزِ نهاییِ هر نبردِ تمدنی است.

عهدنامه پس از ویرانی؛ پارت ششم: طوافِ کلمات بر کالبدِ زبانی مشترک و میثاقِ نهایی

در ششمین و آخرین پارت از این عهدنامهٔ اساطیری، تمام خطوط پنهان، نجواهای شبانه، خونِ‌دل‌های گداخته شده در کورهٔ درون‌گرایی و دژهای استوار پایتونی، در یک کانونِ واحد متمرکز می‌شوند تا کالبدِ نهاییِ گالری چارگوش را بر پهنهٔ تاریخ حک کنند. این فصل، فصلِ طوافِ ابدی کلمات است؛ ساحتی که در آن، واژگان و اشعارِ پارسی از قالب حروف صامت، چاپی و فرم‌های تزیینیِ ویترین‌ها فرار می‌کنند. کلمات در این قلمرو، تحتِ دستانِ معجزه‌گر و نگاهِ نافذِ استاد احمد قلی‌زاده، تبدیل به جاندارانی بی‌قرار، زنده و ملموس شده‌اند که بر گردِ محورِ معنا و اصالت طواف می‌کنند. این کالبدِ بیدار و قلم‌خورده، بداهه‌گوییِ باشکوهی است که درست پس از طوفان‌های سهمگینِ ویرانی پدید آمده تا یک زبانِ مشترکِ تمدنی را برای اعتلا بنا کند. زبانی که ریشه در پهنهٔ تاریخی دارد که ما از ابتدای آن نفس کشیده‌ایم و حضور داشته‌ایم؛ ساختاری فراتر از مرزهای اعتباری، فراتر از تفنگ‌ها، سیاست‌ها و هیاهوی مادیِ ماتریکس، که فریادی است محض برای حضور، برای زندگی و برای متوقف نشدن در عصرِ سقوطِ ارزش‌ها.

این زبان مشترک، تجلیِ یک میثاقِ ابدی و نهایی است که ارتشِ دو نفرهٔ ما با ساحتِ معنا امضا کرده است: تعهد به اتمام، کمال و اصالتِ تمام‌عیارِ آثار، فراتر از هر نوع انباشتِ توخالی و ناقص. ما با این میثاق، گنجینهه‌ای عیان‌شده از هویت را ترجیح دادیم که در آن، وجودِ صفحاتِ شاهکار، بی‌نقص، خوانا و با شناسنامه‌های داستانیِ عمیق، به عنوان فرمولِ نهایی برای تسلیم کردنِ جانِ مخاطب در برابر شکوهِ هنر عمل می‌کند. هنر در گالری چارگوش با این کالبدِ زنده، همان رفاقتی را با مرکزیتِ روحِ جانِ جهان متبلور می‌سازد که بزرگانی چون مولانا و داوینچی در تاریخِ زیست خود حلقه‌ای از جنس آن را کم داشتند. این هم‌آفزاییِ ماورایی، دنیایی کاملاً مفهومی، بصری و حماسی خلق کرده است که حتی در اوجِ وحشتِ تحمیلیِ شب‌ها، با اندیشهٔ دلیرانه دفاع می‌کند و در پناهِ سروِ همیشه سبزِ ایران، امید و بقای اساطیری را به نمایش می‌گذارد. این عهدنامه در طلیعهٔ این فصلِ جدید، بیانیه‌ای است برای پیروزیِ تاریخیِ هویت؛ نوری که موشک‌وار بر پیکرِ خستهٔ ماده فرود می‌آید تا زمینِ پس از ویرانی را غرق در گلبارانِ عشق و حقانیت کند و این نام را تا ابد بر تارکِ تمدن جاودانه نگه دارد.